74 lata temu w Warszawie wybuchło powstanie. Przez 63 dni powstańcy prowadzili z wojskami niemieckimi heroiczną
i osamotnioną walkę. II wojna światowa przyniosła zniszczenie 72% zabudowy mieszkalnej, 90% zabudowy przemysłowej oraz 90% obiektów zabytkowych stolicy. Jednym z niewielu budynków, którym udało się przetrwać ten dramatyczny okres jest Gmach Główny Politechniki Warszawskiej. Zobaczcie, jak prezentuje się dzisiaj.

Historia Politechniki Warszawskiej sięga pierwszej połowy XIX w. kiedy to podjęto pierwsze starania o stworzenie w Warszawie uczelni technicznej. Poprzednikami dzisiejszej Politechniki była Szkoła Przygotowawcza działająca w latach 1826–1831, Instytut Politechniczny im. Cara Mikołaja II z lat 1898–1914 a w końcu Politechnika Warszawska, która funkcjonowała od 1915 do 1939 roku. W czasie II wojny światowej przemianowano ją na Państwową Wyższą Szkołę Techniczną (1942–1945) a od 1945 roku powrócono do nazwy Politechnika Warszawska. Gmach Główny dla Instytutu Politechnicznego im. Cara Mikołaja II zaprojektowany został przez Stefana Szyllera według klasycznych reguł przyjmowanych przez ówczesne uczelnie w Europie. Jego budowa rozpoczęła się w lipcu 1899 roku i trwała 2 lata.

Gmach Główny Politechniki około 1923 rok. Autor nieznany

Budynek jest typowym przykładem architektury odwołującej się do stylistyki włoskiego renesansu i baroku. Reprezentacyjny charakter gmachu podkreśla monumentalna, dwukondygnacyjna fasada o zaokrąglonych narożnikach. Masywne mury nośne budynku stanowiły nie tylko konstrukcję podpierającą stropy i dach, ale kryły w sobie sieć kanałów dawnego systemu ogrzewania ciepłym powietrzem doprowadzanym z kotłowni zewnętrznej. Solidna konstrukcja przetrwała pożary i zniszczenia od pocisków z czasu powstania warszawskiego.

Gmach Główny Politechniki po wyzwoleniu. Fot. Edward Falkowski